Taha'nın Yeri

Küçük istavrit hikayesini bilirsiniz.Herşeyin bittiğini sandığı biranda hayata ve sevdiği yere geri dönebilmiştir küçük istavrit.Bu hikayeyi yazımın en sonunda paylaşacağım sizlerle.Gelelim konumuza.Size umut nedir diye sorsam ne dersiniz? Umut evet… Bence Umut bir bilinmezdir bazen bazen doğacak güneş,umut bir tomurcuk gül,bir avuç sevgi bazen,umut beklenen şafak,bazen bir yudum su umut.gerçekle yalan arasındaki o ince çizgidir.

Hani,uykuya daldığınız zaman bir kabus görüp de çığlık çığlığa yalvarırsınız ya sizi korkularınızdan uzaklaştıran,çaresizliğin göz yaşıdır.Umut hayattaki yaşama nedenlerimiz, dünyada ki yerimizdir. Yapacaklarımız, etki ediceklerimiz, değiştireceklerimizdir.Herşey onun üzerine kurulmamış mıdır? Biz insanoğlunu besleyendir. Dünyayı ayakta tutandır umut. Var olmamızın sebebidir. Onun olmadığı yerde zaten insanda yoktur. İçimizde bizimle beraber dünyaya gelendir o. Bizimle değişen. Gerçekleşenler, gerçekleşmeyenler, iyi olanlar, kötü olanlar, ama hep etkileyenler. Ne zaman ki umut çıkar içimizden bizde dünyadan çıkarız. Çünkü dünya umut üzerine kuruludur.

Umutsuzu kabul etmez dünya. Sakın acımasız demeyin dünyaya, tam tersi acıdığından bu umut isteği. Biliyor çünkü umut olmadan olmayacağını insanın. Bu sebeple kendine kabul şartı umut.Pandora’nın Kutusunda olduğu gibi bütün kötülüklerle, bütün negatifliklerle savaşacak tek güçtür o. Bize kalan şeydir umut. Savaşta ki silahımızdır. Silahsız çıkılmaz savaş meydanına, umutsuz yaşanılamayacağı gibi. Her umut elbette gerçekleşmez. Ama olsun yeni umutlar elbette yerini alacaktır. Dünyada kalma niyetindeysek elbet buluruz yeni bir umut. Silahlar değiştiği gibi umutlarda değişiyor. Değişmenin yanında aynı kalansa amaçları. Var olmak için. Devam etmek için. Kazanmak için. Bazen değişir umut boyutları, farklılaştırırız umutlarımızı, olmayacağını bildiğimiz halde yine de umut ederiz.

Bazen sadece umut ederiz. Olur mu olmaz mı ya da nezaman olur meçhuldür. İşte bu umulmadık umutların bazıları bazı zaman gerçekleşir. Ozaman herşey olağanüstüymüş gibi gelir biz insanoğluna. Hayata daha çok bağlanırız. Yeni umutlar, daha fazlasını umut etmeler. Sonra gerçekleşmeyen umutlar, gerçekleşip kaybolan umutlar, kısa süreli olanlar, kısa süreli dayananlar. Bizi karamsarlığa iter ama ordan kurtulmamız gerektiğini biliriz. Hemen yeni umutlar sarar içimizi. Başa döner gibi oluruz. Halbuki başı yoktur sonu olmadığı gibi. Hep umut ederiz.

Bu günlerde gene damara bağladığımın farkındayım.Bilmiyorum neden böyleyim.Yazımdada yazdığım gibi umut peşinde koşan bekleyen çırpınan biriyim.Umutla bekleyişimin bir nedeni var aslında..Adıda aşk.Kendisine duyduğum inanılmaz sevgi,tutku.Yada siz adını ne koyarsanız işte.Bu bekleyişlerimin özlemimin birgün mükafatını alacağım bunada yürekten inanan biriyim.

Hemen şunuda belirteyim yazımın hemen başında bir parça var onuda dinleyin bu yazıyı okurken.Eminim sizde benim gibi etkileneceksiniz benim gibi içinizde fırtınalar kopacak.Çünki öyle içten ve etkileyici bir melodiki.Ney’in o eşsiz sesi anlatılmaz yaşanır.Parçanın adıda Umut zaten.Bu yazıyı yazmamada bu parça etkili olmuştur.Sizi alıp götüresi bir melodisi ve ahengi var.

Bugün 6 Ekim 2009

Benim için özel ve farklı bir gün.Umudumu yitirmediğim ve herşeye rağmen….

Neyse bu yazıya başka bir başlık altında devam edeceğim.Şimdi en başta dediğim gibi Küçük İstavrit hikayesiyle veda edeceğim.

"Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye, önce müthiş bir acı duydu dudağında.
Gümbür gümbür oldu yüreği sonra hızla çekildi yukarıya…
Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü. Neye benzerdi acep gökyüzü.
Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu.
‘Dudağı yarıklar’ denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü, insanların oltasından son anda kurtulanlar.
Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu. Küçük istavrit anladı yolun sonu.
Koca denizlere sığmazdı yüreği. Oysa, şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende, cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci.

İnsanlar gelip geçti önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu.
Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı bir de yeşil yosunu.
İşte tam o anda eğilip aldım onu. Yürüdüm deniz kenarına bir öpücük kondurdum başına. iki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle, saldım denizin sularına.
Bir an öylece bakakaldı. Sonra sevinçle dibe daldı. Gitti tüm kederimi söküp atarak, teşekkürü de ihmal etmemişti.
Birkaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak.
Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden yaptın bunu niye?
‘Bir gün dedim, bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun diye"

6 Ekim 2009  02:50

Canım Arkadaşım Belma Sırdaş‘a ithafen…

Ve sevdiğime….